Aktualności

 
W wygłoszonej homilii ks. dr Sławomir Sosnowski powiedział, że 79 lat temu Warszawa w imieniu całego polskiego narodu upominała się o wolność i suwerenność Polski. Powstanie Warszawskie było wyrazem niepodległościowych dążeń pokolenia, które doświadczyło zaborczej niewoli, jak również świadectwem najwyższej odwagi roczników urodzonych w II Rzeczpospolitej i wychowywanych w duchu wolnościowej tradycji.
 
Po Mszy św. wszyscy uczestnicy udali się procesyjnie do grobu Sługi Bożego ks. Tadeusza Burzyńskiego znajdującego się w Archikatedrze Łódzkiej, gdzie spoczywają doczesne szczątki pierwszego kapelana, który zginął w powstaniu. - Dziś ks. Tadeusz Burzyński, Sługa Boży, uczy nas, co znaczy Pan Bóg, co znaczy ceniący swój honor człowiek, co znaczy Ojczyzna jako Matka. Módlmy się dziś o rychłą beatyfikację ks. Tadeusza Burzyńskiego, abyśmy upamiętniając jego bohaterską śmierć, sami stawali w obronie prawdy i Ewangelii Chrystusa- powiedział ks. prałat Ireneusz Kulesza.
 
Następnie o godz. 17.00 na Starym Cmentarzu przy ul. Ogrodowej w Łodzi, przy mogile Barbary Nazdrowicz „Wiewiórki”, odbył się uroczysty Apel Pamięci i została odmówiona modlitwa. - To nie była tylko odwaga, to była także świadomość, że w pewnym momencie trzeba chwycić za broń i walczyć z wieloletnim okupantem - mówił podczas uroczystości Bartosz Bijak, naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętnienia Walki i Męczeństwa IPN w Łodzi.
 
Barbara Nazdrowicz zginęła w powstaniu jako kilkunastoletnia dziewczyna. Na początku pochowano ją na Polu Mokotowskim. Następnie jej rodzice, którzy powrócili do Łodzi po wojnie, ekshumowali ciało córki i pochowali na łódzkim Cmentarzu Starym w części rzymskokatolickiej. To jeden z najbardziej znanych grobów powstańczych w Łodzi, przy którym już w czasach PRL-u spotykano się, by oddać hołd poległym w powstaniu. Do tej pory IPN zidentyfikował na łódzkich cmentarzach ok. 200 mogił uczestników powstania. W bazie Muzeum Powstania Warszawskiego są dane kilkudziesięciu powstańców, którzy zmarli w Łodzi. Przed grobem Barbary Nazdrowicz zgromadzili się przedstawiciele władz miasta i województwa, Wojska Polskiego i służb mundurowych. Obecni byli także członkowie Armii Krajowej, przedstawiciele NSZZ Solidarność, Związku Sybiraków i Stowarzyszenia Rodzina Katyńska, a także pracownicy muzeów i instytucji kultury oraz harcerze.
 
Modlitwę na cmentarzu poprowadził ks. ppłk Tomasz Krawczyk, proboszcz Parafii Wojskowej w Łodzi. Ks. kapelan przed rozpoczęciem modlitwy powiedział, że dziś oddajemy część i szacunek tym wszystkim Powstańcom Warszawskim, którzy pochowani są w naszej łódzkiej ziemi. Oddajemy cześć Zwyciężonym, lecz Niepokonanym! Powstańcy Warszawscy padli jak ziarno rzucone w ziemię, aby zakiełkować, dzięki Zmartwychwstałemu Chrystusowi, nowym życiem. Oni wierzyli i ufali Panu Bogu, żyli w miłości do Boga i Ojczyzny.
 
- Boże Wszechmogący, przyjmij do swej chwały wszystkich, którzy polegli w Powstaniu Warszawskich. Daj im wieczne mieszkanie, które Jezus Chrystus, Twój Syn, przygotował dla umiłowanych Twych dzieci. Niech ci, których zamierzano unicestwić, nadal żyją w naszej pamięci. Niech przykłady heroicznej miłości Ojczyzny i wierności Chrystusowi będą źródłem natchnień dla nas i dla kolejnych pokoleń Polaków. Prosimy o to przez wstawiennictwo błogosławionych kapelanów Powstania Warszawskiego: ks. Józefa Stanka, o. Michała Czartoryskiego oraz bł. kard. Stefana Wyszyńskiego - powiedział ks. kapelan. Następnie delegacje władz państwowych, samorządowych, organizacji kombatanckich i harcerzy złożyły wiązanki kwiatów i zapalone znicze na grobach uczestników Powstania Warszawskiego.
 
Powstanie Warszawskie było największą akcją zbrojną podziemia w okupowanej przez Niemców Europie. 1 sierpnia 1944 roku do walki w stolicy przystąpiło ok. 40-50 tys. powstańców. Planowane na kilka dni, trwało ponad dwa miesiące. W czasie walk w Warszawie zginęło ok. 18 tys. powstańców, a 25 tys. zostało rannych. Straty wśród ludności cywilnej były ogromne i wynosiły ok. 180 tys. zabitych. Pozostałych przy życiu mieszkańców Warszawy, ok. 500 tys., wypędzono z miasta, które po powstaniu zostało niemal całkowicie spalone i zburzone.
 
tekst: Barbara Mucha
foto: Jacek Trajdos, IPN Oddział Łódź